Ekranik pociemniał, Tourville zaś ponownie kiwnął głową z aprobatą.
Zrubek należał do grona nowych oficerów flagowych, których umiejętności przez ostatnie trzy lata standardowe szlifowali obaj z Javierem. Zadanie zaś oczyszczenia systemu Montague z pozostałości sił towarzysza generała Adriana Carsona było jego pierwszą w pełni samodzielną operacją i wyglądało na to, że zdał egzamin doskonale, czego zresztą Tourville się spodziewał. W pewnym sensie były to ćwiczenie z ostrą amunicją, ale gdyby Zrubek okazał się zbyt pewny siebie, to przy tej liczbie rakiet, jaką dysponowały frachtowce, wynik byłby zupełnie inny.
Dlatego Tourville dał mu wolną rękę — musiał mieć pewność, że komodor Zrubek rzeczywiście jest gotów objąć samodzielne dowództwo.
Uśmiechnął się w duchu, nadal nie mogąc w pełni zaakceptować faktu, iż znacznie mniej się denerwował, wiedząc, że może zostać zastrzelony przez UB, niż teraz, wysyłając ludzi na akcje i czekając na ich meldunki.
Pokiwał głową i zmarszczył brwi, zabierając się do analizy sytuacji. Po utracie Montague Carson kontrolował bezpośrednio jeszcze dwa systemy, a jego teoretyczny sprzymierzeniec, towarzysz admirał Agnelli, trzy. Tyle że to przymierze od początku było nieco dziwne, łagodnie rzecz ujmując. Obaj byli ambitni, ale Carson zachował resztki prawdziwego przywiązania do zasad Nowego Ładu stworzonego przez Komitet Bezpieczeństwa Publicznego. Może dlatego, że dosłużył się w Urzędzie Bezpieczeństwa wysokiego stopnia, może dlatego, że lubił przemoc i strach, ale nie ulegało wątpliwości, że kierowała nim nie tylko chęć osiągnięcia prywatnych korzyści.