A piraci z zasady w takim sąsiedztwie nie atakowali. Samo nadanie sygnału mogło odstraszyć pirata, ale tylko w sytuacji, w której istniała realna szansa, że usłyszy go ktoś, kto zdoła zareagować. Zdarzało się to na tyle rzadko, iż naprawdę niewielu kapitanów odważało się nadać Kod Siedemnaście. Powód był prosty — piraci mścili się tak na załogach, które stawiały opór, jak i na tych, które próbowały wezwać pomoc.

Kod siedemnaście Alfa nadawano jeszcze rzadziej, gdyż znaczył: „Zostałem zdobyty abordażem przez piratów”. Prawdę mówiąc, Glockauer nie potrafił przypomnieć sobie ani jednego wypadku, by ktoś go nadał. Ćwiczeń floty naturalnie nie licząc.

— I tak byłoby to ryzykowne, bo uruchomienie transpondera, gdy w pobliżu jest jeszcze statek piracki, oznacza, że sprawa wyda się natychmiast — odezwał się Glockauer. — A nawet jeśli takie coś się nie zdarzy, zdobyty frachtowiec musi zawinąć do jakiegoś portu, a kiedy się doń zbliży, sygnał zostanie odebrany i piracka załoga pryzowa też się o nim dowie. A to będzie prawie na pewno oznaczało przykre konsekwencje, jeśli nie dla całej załogi, to dla kapitana i oficerów na pewno.

— To nie ulega wątpliwości — zgodził się Engelmann. — Należy jednak brać pod uwagę, że autor pomysłu założył, iż załoga zostanie zmasakrowana w czasie zdobywania statku lub zaraz po zacumowaniu w miejscu przeznaczenia, więc opłaca się podjąć każde ryzyko, by uratować statek i jakichś szczęściarzy z załogi.

— I można było w to hipotetyczne oprogramowanie wprowadzić na przykład blokadę uaktywniającą Kod Siedemnaście Alfa po, powiedzmy, dwudziestu czterech godzinach. Wcześniej transponder nadawał czysty sygnał. W takim wypadku jednostka piracka raczej nie byłaby w stanie go odebrać. Może też przestawać działać po określonym czasie albo, powiedzmy, po pierwszym wyjściu z nadprzestrzeni.