Do porucznik Anity, Eisenberg, czyli swego nowego oficera łącznościowego, przyzwyczajał się szczególnie trudno, tak dlatego, że do sztabu należała dopiero od sześciu miesięcy standardowych, jak i dlatego, że wyglądała niesamowicie wręcz młodo. Przypominał sobie stale, że blondynka mająca dwadzieścia osiem lat standardowych jest osobą bardziej niż samodzielną, ale niewiele to dawało, gdyż jako należąca do trzeciej generacji poddanej prolongowi Anita wyglądała, jakby miała dwanaście lat, a na dodatek była filigranowej budowy i mierzyła niewiele ponad półtora metra.
Faktem też było, iż była młoda jak na swój stopień i stanowisko, ale to dotyczyło większości aktualnego korpusu oficerskiego Marynarki Republiki. Porucznik Eisenberg była też kompetentna i znacznie pewniejsza siebie, niż można by wnosić z jej wyglądu.
Podświadomie podejrzewał, że częściowo przynajmniej to jej młodość tak na niego działała, bo czuł w kościach zmęczenie zwiększające się z każdym miesiącem… Przegnał tę myśl i dał jej znak, by podeszła.
Zrobiła to i wręczyła mu bez słowa elektrokartę.
Gdy nacisnął przycisk odtwarzania, na ekraniku pojawiła się twarz ciemnowłosego mężczyzny.
— Miał pan rację, sir — oznajmił bez wstępów komodor Scott Zrubek. — Próbowali nas podejść dokładnie tak, jak pan podejrzewał. Wysłałem więc dwie flotylle niszczycieli, żeby przyjrzały się bliżej tym „frachtowcom”, a reszta sił czekała na granicy maksymalnego skutecznego ognia rakietowego. Sądzę, że gdy zobaczyli, co robimy, nastąpiły pewne drobne zmiany na stanowiskach dowódczych.