Takie były oficjalne powody zawarcia traktatu z Republiką Sidemore. Choć były one prawdziwe, nikt w Imperium nie wierzył, że są jedyne. Niechęć do Gwiezdnego Królestwa Manticore rosła przez ostatnich pięć lat standardowych powoli, lecz stale. Im więcej czasu mijało od klęski Ludowej Marynarki, tym powody te stawały się mniej wiarygodne i to, czy oficjalny pokój został zawarty czy nie, było bez znaczenia. Niezadowolenie z obecności RMN w systemie Marsh rosło wprost proporcjonalnie do spadku zagrożenia, jakie stanowiła dla Imperium Republika Haven, i choć Glockauer doskonale zdawał sobie sprawę, do czego mogło to doprowadzić, miał też gorącą nadzieję, że tak się nie stanie.

Bowiem pomimo stałego wzrostu sił i poziomu technicznego Imperialnej Marynarki oraz oczywistego debilizmu obecnej Admiralicji Royal Manticoran Navy nie miała najmniejszej ochoty spotkać się w walce z flotą, która praktycznie zniszczyła najpotężniejsze siły zbrojne w okolicy.

Omal nie wzruszył ramionami — obserwując nieudolnie próbujący mu się wymknąć symbol Karawanę na głównym ekranie taktycznym, nie musiał martwić się obecnością Królewskiej Marynarki i tym, czy dojdzie do konfrontacji z nią. Przestał więc o tym myśleć i skupił się na tym, co znajdzie na pokładzie frachtowca grupa abordażowa.

Doświadczenie podpowiadało mu, że nic przyjemnego.

— Wiadomość od komandora Zrubeka, sir!

Admirał Lester Tourville uśmiechnął się szeroko, słysząc głos porucznik Eisenberg. Co prawda jego sztab od dawna tak go tytułował, ale było to nielegalne i karalne w czasach, gdy wszyscy byli „towarzyszami oficerami”. Teraz wróciły stare dobre formy i nadal sprawiało mu to satysfakcję. Znacznie mniejszą niż widok tylu nowych twarzy na pomoście flagowym po latach współpracy ze zgranym zespołem. Przyznawał jednak rację Tomowi Theismanowi, iż choć sztaby, które obaj z Javierem Giscardem stworzyli, odegrały kluczową rolę w osiągnięciu sukcesów, które przypadły w udziale dowodzonym przez nich obu flotom, to były również zastępowalne.