Odchylił wygodny, automatycznie dostosowujący się do kształtu ciała fotel, oparł obcasy butów na samym środku blatu biurka. A potem założył ręce za głowę, wgapił się w sufit i zaczął przemyślenia nad perwersyjnością sukcesu, czyli złośliwością losu.

Kiedy otrzymał przydział na placówkę Basilisk, nie było to miłe choćby dlatego, że nie miał pewności, czy Gwiezdne Królestwo Manticore w ogóle zatrzyma ten system, taki wrzask podnosili konserwatyści i liberałowie. Na szczęście izolacjonistom nie powiodło się i przez następne pół standardowego wieku Basilisk coraz bardziej zyskiwał na znaczeniu. Ruch przez terminal rósł tak, że w końcu przechodziła przezeń trzecia część całego tranzytu korzystającego z Manticore Wormhole Junction. A przez cały ten czas komandor, potem kapitan, a wreszcie admirał Reynaud z Królewskiej Służby Astro-Kontrolnej dowodził stacją kontroli lotów w systemie Basilisk.

A potem zjawiła się Ludowa Marynarka i obróciła w pył całą systemową infrastrukturę. W wyniku rajdu zostało zniszczone wszystko, co powstało przez pięćdziesiąt lat inwestowania — magazyny, warsztaty, stocznie, satelity energetyczne, farmy orbitalne, stacje mieszkalne, orbitalne fabryki i rafinerie… Był to najbardziej udany atak w wykonaniu Ludowej Marynarki w tej wojnie. Reynaud sam uniknął śmierci tylko dzięki błyskawicznemu przybyciu Ósmej Floty oraz dzięki temu, że stacja astro znajdowała się w pobliżu terminalu, a nie na orbicie planety.

Rajd miał miejsce pięć standardowych lat temu, a zniszczenia zaczęto odbudowywać natychmiast. Proces ten naturalnie jeszcze trwał, ale i tak przebiegał znacznie szybciej niż ktokolwiek, łącznie z Reynaudem, uznałby za możliwe przed atakiem. Częściowo dlatego, że oryginalna infrastruktura powstawała stopniowo w miarę rosnących potrzeb, a to, co ją zastępowało, zaprojektowano tak, by sprostało ustalonym już wymaganiom.