Po części zaś dlatego, że nowy rząd uznał odbudowę tych zniszczeń za doskonałą okazję do publicznego promowania swego sloganu politycznego „Budowa pokoju”. Potężne dotacje spowodowały powstanie wielkiej liczby miejsc pracy, z których skorzystali demobilizowani raczej pospiesznie członkowie załóg redukowanej bez sensu Królewskiej Marynarki. Reynaud widział dość z tej odbudowy, by niechętnie przyznać, że był to chyba najuczciwszy z finansowanych przez rząd projektów, bo zdecydowana większość środków rzeczywiście szła na to, na co powinna iść.

A nie mógł tego w żaden sposób powiedzieć o swoim nowym zajęciu. I dlatego właśnie go nie lubił, choć spore znaczenie miał fakt, iż dużą satysfakcję sprawiało mu uczestniczenie w dźwiganiu się na nogi systemu, który przez tyle lat uważał za własny. Głównym powodem była pewność, iż organizacja, którą kierował, została powołana tylko po to, by banda kretynów będąca obecnie przy władzy mogła zyskać kolejne punkty w oczach opinii publicznej. Podejrzewał też spore machlojki finansowe, ale póki co nie miał w tej sprawie pewności.

Pozornie wszystko wyglądało pięknie i szlachetnie: zadaniem nowo powołanej Królewskiej Agencji Zwiadu Kartograficznego było odnalezienie siódmego terminalu Manticore Junction, tyle że…

Dalsze rozmyślania przerwało mu bipnięcie chronometru. Spojrzał nań, westchnął i zdjął nogi z biurka. Zdążył wyprostować fotel, gdy drzwi do gabinetu otwarły się. Dokładnie o godzinie, na którą umówiony był z doktorem Jordinem Kare’em. Ta przesadna punktualność nie była wadą naukowca, lecz sekretarki Reynauda, niejakiej Trixie Hammitt, która miała na jej punkcie obsesję wystarczającą za tuzin naukowców.

Reynaud wstał z uśmiechem dokładnie w momencie, w którym Trixie wprowadziła mężczyznę będącego mózgiem całych poszukiwań, do których powołano tę szumnie nazywaną instytucję. Kare był średniego wzrostu, miał rzednące, kasztanowe włosy i oczy, które nie do końca potrafiły się zdecydować, czy są szare czy niebieskie. Był o dobre piętnaście centymetrów niższy od rudej sekretarki, której pedanteria i nadopiekuńczość zdawały się go bawić. Był też jednym z największych astrofizyków swoich czasów.