Powód był prosty, choć rzadko przyznawał to którykolwiek z oficerów Imperialnej Marynarki — otóż od ponad dwustu lat standardowych w Konfederacji główny ciężar zwalczania piractwa ponosiła Royal Manticoran Navy. Imperium dopiero w ostatnim wieku standardowym stało się na tyle duże i na tyle rozbudowało flotę, by zacząć współuczestniczyć w tym procesie. Jeszcze bowiem dobre siedemdziesiąt pięć lat standardowych temu w Imperium Andermańskim zarejestrowanych było zbyt mało frachtowców, by miało sens zwiększanie lekkich sił floty na tyle, by stały się one poważniejszą przeszkodą dla operujących na obszarze Konfederacji piratów i korsarzy.

Naturalnie, choć każda szanująca się flota zwalczała piractwo, Imperialna Marynarka nigdy się do tego nie ograniczała, gdyż Imperium zawsze było w pierwszej kolejności zainteresowane bezpieczeństwem rejonów granicznych.

I dalszym rozwojem terytorialnym.

Nikt tego oficjalnie nie powiedział, ale wszyscy, których iloraz inteligencji przewyższał kretyna, tak w Imperium, jak i w Konfederacji czy Królestwie mieli tego świadomość. Królestwo Manticore także zupełnie jednoznacznie, choć nadal nieoficjalnie przypominało Imperium, że uważa Konfederację za swoje podwórko i żadnych zmian terytorialnych na rzecz Imperium nie zaakceptuje.

Wieloletnia wojna z Ludową Republiką Haven odciągnęła jednak zbyt wiele sił Królewskiej Marynarki od zadań policyjnych, by nie stało się to widoczne. Proces rozpoczął się około 50-60 lat standardowych temu, natomiast od chwili wybuchu wojny przybrał gwałtownie na sile, gdyż RMN po prostu nie miała dość okrętów, by skutecznie utrzymywać porządek w Konfederacji. Glockauer naturalnie nie wiedział, jak przebiegały narady na najwyższym szczeblu Ministerstwa Spraw Zagranicznych czy Admiralicji ani też jak Imperium zdecydowało się wykorzystać te okoliczności, ale tylko skończony matoł mógł sądzić, że żadnej reakcji nie będzie.